The journey of Anu…

नमस्ते सबैजना। म अनु अधिकारी, ३० वर्षकी। मेरो उचाइ ५ फिट ६ इन्च। म काठमाडौंमै जन्मिएकी र हुर्केकी हुँ। अहिले दस वर्षदेखि विदेशमा बसिरहेकी छु। आज म आफ्नो एउटा अनुभव सुनाउन चाहन्छु।

यो घटना २०१२ मा भएको हो। म त्यसबेला काठमाडौंको एउटा सरकारी विश्वविद्यालयमा बी.टेक पढ्दै थिएँ। कथामा मेरी बाइसेक्सुअल रुममेट प्रिया, मेरो जुनियर मणि र एउटा इन्जिनियरिङ विद्यार्थी विष्णु संलग्न छन्। हामी ३ घण्टाको एसी बस यात्रामा थियौं।

मेरो धेरै कथा छन् तर यो कथाबाट सुरु गर्छु किनकि यस घटनाले मेरो जीवन नै बदलिदियो। पछि म विदेश गएँ र त्यहाँ स्वतन्त्रता, माया र आफ्नो साँचो रूप फेला पारेँ। म गर्वका साथ बाइसेक्सुअल हुँ।

म काठमाडौंको सामान्य नेपाली परिवारमा हुर्केकी हुँ। पढाइ राम्रो भएकाले सरकारी कलेजमा निःशुल्क सिट पाएँ। होस्टेलमा मेरी बाल्यकालकी साथी प्रियासँग बस्थें। प्रिया ५ फिट ४ इन्च अग्लो छिन । हामी दुवै सँगै धेरै गन्दा खेल खेल्थ्यौं।

विश्वविद्यालयमा ठूलो बन्द भयो। राजनीतिक झगडाले १० दिनको बिदा मिल्यो। मेरो ब्वाइफ्रेन्ड अर्जुन (६ फिट, मध्यम शरीर) त्यस आन्दोलनमा अगाडि थियो।

मैले सुटकेस बाँधें। क्याब लिएर त्रिभुवन एयरपोर्ट जान सक्थेँ तर पैसा कम थियो। मेरो जुनियर मणि (५ फिट १०, पातलो) र प्रियाले एसी बस चढ्न जोड दिए।

मणिले भन्यो “एसी बस ठिकै हुन्छ दिदी।” मैले ऐनामा आफूलाई हेरें। कपाल बाँधिएको, गहिरो घाँटी भएको कुरता। त्यसबेला मेरो साइज ३२सी थियो। मेरो दुधको फाँक राम्रै देखिन्थ्यो। कुर्ताको कपडाले मेरो शरीरलाई टाइट समातेको थियो।

बस सफा र आधुनिक थियो। तर सिटहरू खुला खालका। मेरो शरीरले केही यात्रुको नजर तान्यो। हामी बस्यौं।

प्रिया जिन्स र खुकुलो टप लगाएकी थिई। उसको दुध पनि अलि देखिन्थ्यो। ऊ फोनमै व्यस्त।

मैले भनें “प्रिया, सम्बन्धमा तर्क मात्रै काफी हुन्छ जस्तो लाग्छ?”

उसले फोनबाट आँखा नउठाई भनी “कहिलेकाहीँ। किन, अर्जुनले फेरि आफ्नो बानी देखाएको?”

म सास फेर्दै “उ एकदम व्यावहारिक छ। प्रशासनसँग झगडा गर्दा पनि तथ्य मात्रै बोल्छ। भावना कहिल्यै आउँदैन।”

प्रिया मुस्कुराउँदै “कम्तीमा उ स्थिर त छ। त्यही चाहिन्थ्यो नि तिमीलाई?”

त्यही बेला एउटा ६ फिट अग्लो केटा बसमा चढ्यो। झोला एक काँधमा। उसले सिट हेर्‍यो र सिधै हाम्रो अगाडि बस्यो। मणि उसकै छेउमा बस्यो। त्यो केटाले अलि अगाडि झुकेर हाम्रोतिर हेर्‍यो।

उसले भन्यो “नमस्ते, म विष्णु। म लोकल इन्जिनियरिङ कलेजको विद्यार्थी। निर्माणमा रोबोटिक्सको वर्कशपका लागि एयरपोर्ट जाँदैछु।”

आवाज गहिरो र आत्मविश्वासपूर्ण।

प्रियाले भनी “वाह, निर्माणमा रोबोटिक्स? एकदम राम्रो लाग्छ।”

मैले भनें “रोचक। राष्ट्रिय स्तरको हो?”

विष्णु “हो, उद्योगका विशेषज्ञ पनि आउँछन्। नेटवर्किङ राम्रो हुन्छ।”

मणिले बीचमै “रोबोटिक्स भनेको त्यस्तो ठूलो कुरा होइन। धेरै थ्योरी, कम काम।”

प्रिया “मणि, उसलाई बोल्न दे न!”

मणि “भनेको मात्रै हो।”

मैले कडा स्वरमा “मणि, अब बस। विष्णुलाई बोल्न दे।”

मणि चुप भयो। विष्णुले हल्का मुस्कान देखाए।

विष्णु पछाडि झुक्यो। उसको नजर प्रिया र मतिर गयो। हाम्रो दुधतिर उसको आँखा अड्कियो। एकछिन मेरो मन अर्जुनतिर गयो। यदि अर्जुनले पनि यस केटाजस्तै महत्वाकांक्षा र पढाइ मिलाउन सकेको भए कति राम्रो हुन्थ्यो।

प्रियाले विष्णुको ध्यान तान्न खोज्दै भनी “विष्णु, तिमीले पहिले पनि वर्कशपमा प्रस्तुति दिएको छौ?”

विष्णु “दुई-तीन पटक। गत वर्ष निर्माणमा स्वचालित कामका लागि पुरस्कार पनि जितेको थिएँ।”

उसको आत्मविश्वास अर्जुनको कडापनभन्दा फरक लाग्यो।

प्रियाले आफ्नो टप मिलाउँदा विष्णुले उसको दुधतिर छिटो नजर लगायो। मैले देखें तर चुप बसें।

प्रिया “एकदम राम्रो विष्णु। रोबोटिक्सले धेरै परिवर्तन ल्याउँछ।”

प्रिया सधैं खेलाडी। उसले अलि अगाडि झुकेर विष्णुतिर लागि। कपाल कानपछाडि लग्दै आफ्नो दुध अझै देखिने गरी देखाइ।

प्रिया मिठो स्वरमा “विष्णु, ग्राजुएसनपछि रोबोटिक्समै करिअर बनाउने सोच छ?”

उसको आँखा चम्किरहेका थिए। विष्णुको नजर प्रियाको दुधमा रोकियो तर बेलाबेला मतिर पनि हेर्थ्यो।

मणिले दाँत कपाल्यो। उसलाई दृश्य मन परेको थियो। मैले पनि प्रियाको दुध देखें तर चुप बसें।

विष्णुको हल्का मुस्कानबाट मलाई लाग्यो कि मलाई प्रयास गर्नै पर्दैन। प्रियाले जति नै दुध देखाइकन पनि म बिना प्रयास उसको ध्यानमा थिएँ।

प्रियाले बारम्बार ब्राको स्ट्र्याप मिलाइरहेकी थिई। म भित्रै मुस्कुराएँ। ऊ कहिल्यै बदलिएकी छैन। सधैं शैतानी।

मेरो मन होस्टेलका राततिर गयो। राती हामीले गरेका क्रियाकलापहरू। प्रियाले मेरो ब्वाइफ्रेन्ड बन्ने अभिनय गरेर ओछ्यानमा मलाई नग्न पार्दै शरीरभरि चुम्बन गर्ने। मेरो दुधलाई मुखभरि हालेर चुस्ने। मेरो पुतीमा जिब्रो घुमाउँदै “अनु, तिम्रो पुती कति मीठो छ” भन्दै चाट्ने। मलाई अझै याद छ जब प्रियाले कक्षामा टेबलमुनि लुकेर मेरो पुतीका ओठ चाटेकी थिई। उसले आफ्नो हातले आफ्नो पुती पनि रगडिरहेकी थिई। हामी दुवै एकअर्काको नग्न शरीरमा लुटपुटिन्थ्यौं। सीमा भन्ने कुरै थिएन। एकअर्काको दुध चुस्ने, पुती चाट्ने, औंलाले भित्रसम्म हालेर रमाउने। तर अहिले प्रियालाई विष्णुलाई फकाउन खोजिरहेकी देख्दा लाग्यो कि उसबाट धेरै आशा गर्नुपर्दैन।

बसले अचानक ब्रेक लगायो। सबै अगाडि धकेलिए। प्रियाको सन्तुलन बिग्रियो। उसको हात छुट्यो। खुकुलो टिसर्ट चिप्लियो। उसको दाहिने दुध बाहिर निस्कियो। बायाँ दुध आधा बाहिर। ऊ सिधै विष्णुको काखमा खसिन्। अव्यवस्थित कपाल विष्णुको तिघ्रामाथि फैलियो।

विष्णु अवाक। प्रियाका ३४डी साइजका दूधिया सेता दुध देखेर उसको आँखा फराकिलो भयो। उसको हातले प्रियाका नरम गोलो दुध समात्न खोजेको थियो। “ठिक छौ?” उसले भन्यो तर आवाज काँपेको थियो।

मणि “यो त सुनको कुरा भयो! प्रिया, के गरिरहेकी यार?”

मैले मणिलाई कडा नजर लगाएँ। “मणि, बन्द गर!”

मैले अगाडि झुकेर प्रियालाई उठाएँ। ऊ रातो भएकी थिई। मैले छिटो उसको टप र ब्रा मिलाइदिएँ।

कानमा भनें “अब यति नै काफी। राम्ररी बस्।”

प्रियाले टाउको हल्लाएकी थिई। सबैको नजरबाट बच्न खोजिरहेकी। बसभित्र अप्ठ्यारो मौनता।

प्रिया कडा भएर बसिन्। हातले छाती छोप्दै। आँखा बन्द। ऊ दुःखी थिई।

मणि फोनमा व्यस्त भयो। प्रियाका कडा दुध देखेपछि उसको आत्मविश्वास हराएको थियो।

म बेचैन भएँ। अर्जुनलाई म्यासेज गरेँ। जवाफ आयो “मीटिङमा व्यस्त। पछि कुरा गर्छु।”

चिसो शब्दले चोट पुर्‍यायो। किन मैले अर्जुनसँग फेरि जोड्ने प्रयास गरेकी?

त्यही बेला विष्णु अलि अगाडि झुक्यो। आवाज कम तर न्यानो। “लामो यात्रा हो। सबै थकित देखिन्छन्।”

मैले उसलाई हेरें। मुस्कान न्यानो थियो।

मैले गहिरो सास फेरें। अर्जुनको निराशालाई हटाएँ। “विष्णु, तिमी रोबोटिक्समै कसरी लाग्यौ?”

विष्णु “म सधैं वास्तविक समस्या समाधान गर्न चाहन्थेँ। रोबोटिक्स कल्पना र तर्कको राम्रो मिश्रण हो।”

हामीले किताब, संगीत, फिल्मका बारेमा कुरा गर्यौं। उसको शान्त तर जोशिलो स्वभावले मलाई तान्यो। यही कुरा मेरो जीवनमा कम थियो।

विष्णुले आफ्नो फोन मलाई दियो। प्रोजेक्टका फोटो। उसले मणिसँग कुरा गर्न थालेपछि मैले अझै खोजी गरेँ। एउटा केटी बिन्दुसँगको च्याट देखियो। कुराकानी तातो थियो। सेक्सटिङ, गन्दा जोक, नग्न सेल्फी। उसको ३२सी दुध, साँवली छाला, गाढा निप्पल। पुती रौंले ढाकिएको। उनीहरू चुम्बन गर्दै, अँगालो हाल्दै, एकअर्कामा टाँसिएका फोटो। एउटा फोटोमा बिन्दुले विष्णुको लाडो मुखमा हालेको पनि थियो।

मेरो अहंकार निराशाले भरियो। जुन प्रयास गरेकी थिएँ सबै अर्थहीन लाग्यो। फोन फिर्ता दिएँ। हल्का मुस्कान जबरजस्ती।

विष्णु “के लाग्यो?”

“राम्रो छ।” भित्र चाहिँ तीतो पीडा।

प्रिया उठिन्। “अनु, के भयो? अर्जुनले फेरि केही गरेको?”

“होइन, केही होइन।”

प्रिया नजिक “भन न। उ अझै झगडामा व्यस्त कि बेवास्ता?”

पसिना घाँटीबाट दुधको बीचसम्म बग्यो। “अहिले यसबारे कुरा नगरौं।”

प्रिया “किन? तिमी दुःखी छौ!”

विष्णुले हात बाँध्यो। दूरी स्पष्ट भयो।

विष्णु “तिम्रो ब्वाइफ्रेन्ड छ?”

“हो, जटिल छ।”

शब्दहरू खोक्रो लागे। हाम्रो सहज कुराकानी हरायो।

प्रिया ठूलो स्वरमा “जटिल? अर्जुनसँग सधैं जटिल नै हुन्छ!”

धागो चुँडियो। म पछाडि झुकें। मणिले मेरो घाँटी र दुधतिर हेरिरहेको देखें।

बस एयरपोर्ट स्टपमा रोकियो। मणि र प्रियाले हतार गरे। “आउ अनु! स्टप नछुटाइस्!”

म उठें। विष्णु झ्यालबाट हेरिरहेको थियो। न्यानोपन उदासीनतामा बदलिएको।

मणि र प्रिया ओर्लिएपछि म अलि बेर रोकिएँ। अन्य यात्रु सुतिरहेका वा टिभी हेर्दै। मैले साहस जम्मा गरेर विष्णुतिर झुकें।

“बिदा विष्णु।”

उसले जवाफ दिनुअघि नै मैले उसको ओठमा जोडले चुम्बन गरेँ। तल्लो ओठ दुई सेकेन्डभन्दा बढी चुसें। जिब्रोले हल्का छोएँ। उसको टाउको फर्कियो। चकित। तर म पर्खिन। मुटु धड्किरहेको थियो। हतारहतार ओर्लिएँ। पछाडि हेरेन।

बाहिर मणि र प्रिया दिशाबारे झगडा गर्दै थिए। मेरो क्षणबारे थाहा थिएन। म चुपचाप पछि लागें। ओठमा मुस्कान थियो।

फोन खोलें। विष्णुलाई फेसबुकमा फ्रिन्ड रिक्वेस्ट पठाएँ।

यो कहाँ पुग्छ थाहा छैन। स्पोइलर दिन्छु। एक महिनापछि म र विष्णु उसको कोठामा रातभरि चिकाइ गर्छौं। उसको लाडो मेरो पुतीमा कति गहिरो छिर्यो, कति जोडले धक्का दियो त्यो छुट्टै कथा छ। अनि प्रियासँग एयरपोर्टको लेडीज रुममा कसरी दुध चुस्यौं र पुती चाट्यौं त्यो पनि आउनेछ।

To be continued…